Pagina's

Magisch puzzeltje


Illustratie: Sietske van der Meij

Meestal heb ik geen idee waar ik mee bezig ben. In het leven. Waarom ik precies doe wat ik doe. Ik heb tig dingen gedaan, ik ben tig projecten begonnen, ik ben er bij tig afgehaakt en een paar zijn er gelukt. Ik zal niet alle sporten en hobby’s opnoemen die ik gedaan heb maar ik heb zelfs op boogschieten gezeten (ja, echt).

Ik dacht aan de dansacademie, want ik hield van dansen. Maar ik wilde geen danseres worden. Ik dacht aan de modeacademie want ik hield van mode. Maar ik vond het wereldje niet zo fijn. Ik dacht aan de filmacademie, want ik hield van films. Maar ik hoefde niet perse zelf de films te maken. Ik dacht aan journalistiek, want ik hield van schrijven. Maar ik vond het nieuws verschrikkelijk. Ik dacht aan interieurstyling want ik hield van inrichten. Maar ik had weer niet zoveel met trends en officiële tekeningen. Ik dacht aan een retailopleiding want ik wilde wel een winkeltje. Maar ik hield niet zo van cijfertjes en marketing. Ik hield van evenementen en die wilde ik ook wel eentje organiseren dus toen ben ik dat maar gaan doen. 

Al die keuzes, al die verschillende wegen die we kunnen nemen. Maar dit is het en we zullen nooit weten wat de andere wegen ons gebracht zouden hebben. Maar wat altijd blijkt, achteraf is alles zo gruwelijk mooi in elkaar gezet. Het lijkt wel alsof we een puzzeldoos hebben meegekregen, maar dan zonder zo'n handig plaatje voorop wat het moet gaan worden. Soms raken we de weg er even in kwijt, soms is het overweldigend en soms voelt het gewoon wat chaotisch aan zo’n grote hoop losse puzzelstukjes. 

En net zoals bij een echte puzzel, je begint gewoon ergens. Aan de randjes, je zoekt wat zelfde stukjes lucht bij elkaar, de ene leidt tot de andere en het plaatje wordt steeds helderder. Ik snap nu dat ik gewoon een puzzelstukje op moet pakken die mijn aandacht trekt, waar mijn hart iets sneller van gaat kloppen en daar kan ik dan mee spelen en wat mee proberen. Het hoeft niet logisch te zijn, je hoeft er geen geld mee te verdienen, het hoeft niet mooi te zijn, je moet het gewoon doen. Zonder bijbedoelingen of verborgen agenda. Gewoon speciaal voor dat kloppende hart. 

Ik kan me nu goed voorstellen dat ik geen idee had wat ik moest gaan doen (er was niet echt een studie die iets kon met al mijn losse puzzelstukjes) ik besef nu ook dat het niet zoveel uitmaakt, zolang je maar puzzelstukjes uit je eigen doos pakt (oke dit klinkt raar) en niet in die van andere zoekt want dan kom je er echt niet meer uit. 

En wat het allerbelangrijkste is: het volste vertrouwen hebben dat er geen één puzzelstukje mist. Alles wat we nodig hebben zit erin. Hij is netjes aan je afgeleverd nog in folie (en niet zo eentje van de kringloop). Ieder puzzelstukje is een stap dichterbij jezelf, je eigen waarheid, je eigen thuis. 

En als we even op weg zijn en stiekem achterom kijken, vangen we soms een glimp op van wat we aan het doen zijn. Het klopt. Het past. Het valt op magische wijze samen. De Deense filosoof Kierkegaard zei: ‘Het leven wordt vooruit geleefd en achteruit begrepen.’ 

En misschien is dat juist precies wat het puzzelen zo leuk maakt. Laat dat plaatje op de voorkant maar zitten. 

X Britt