Pagina's

Morgen is nooit beloofd



Dit mooie kunstwerkje is van Lotte van Dijck <3


Weer bijna een jaar voorbij. Ik zou kunnen gaan zeuren over mijn opkomende rimpels, al de dingen die er nog niet zijn of beter kunnen. Ik zou kunnen hopen op nog betere tijden in het nieuwe jaar. Maar ik vertik het. Er zijn afgelopen tijd te veel dingen gebeurd in mijn omgeving waardoor ik een totaal ander besef heb gekregen over het leven. Soms lijkt het alsof je iets dichterbij de dood moet komen, om dichterbij het leven te kunnen staan. 

En soms blijft dat besef. Niet iedere dag, maar wel als rode draad door het geheel. Zodat je gaat beseffen wat er allemaal is. Want er is zoveel. Dat ik hier al 26 jaar mag zijn. En hoe! Dat ik hier rond mag dwalen, leren en groeien. Dat ik mag schrijven, dansen, het ‘’werk’’ mag doen wat ik op dit moment het liefste doe. Durf te kiezen voor wat als thuis voelt. En al die liefde. Dat ik mag leven, zolang dat voor mij bedacht is. Steeds minder leven vanuit de gedachte; wat vind ik lekker om te eten? Wat vind ik leuk om te dragen? Wat wil ik allemaal hebben van het leven? Maar je afvragen; wat kan ik het leven geven? En dan juist precies krijgen wat je nodig hebt. 

Nee, het verloopt niet vlekkeloos. Misschien wil ik dingen soms te snel. Soms is het misschien mijn vloek, maar nog vaker mijn zegen. Wil ik te snel, dan struikel ik toch wel over mijn eigen benen. Dat regelt zichzelf. Het gevoel om te mogen struikelen op mijn eigen pad, is zo waardevol, dat de schrammen te verwaarlozen zijn.

Dus ode aan het leven hoe het nu is. Met al zijn gebreken. Hoe moeilijk het ook kan zijn. Hoeveel pijn het soms doet. Met de mensheid die er nu op aanwezig is. Ondanks dat ik hunker naar een geheel wat in balans is, is dit nu wat het is. We moeten door de pijn heen. De tranen proeven. Misschien moet eerst alles instorten voordat we er iets mooiers voor in de plaats kunnen opbouwen. Het is de turbulentie voor het opstijgen. Het is de groeipijn. Het is een nieuwe weg vrijmaken omringd door al het oude wat niet werkt. En er zijn al zoveel mensen aan het bouwen. Steentje voor steentje. We zijn er klaar voor. En dat onverwoestbare vertrouwen wat diep in ons rust en tegelijkertijd bruist, dat is alles wat we nodig hebben om door te gaan. In de tussentijd kunnen we dankbaar zijn voor wat er is, zodat er ruimte kan ontstaan voor hetgeen wat we aan het bouwen zijn.

Ode aan alle levenskunstenaars, die hobbelen en struikelen op paden die bij ze horen. Aan al die mensen die opstaan voor hun idealen, die verandering teweeg brengen. Die niet wachten tot het allerbeste moment maar die gewoon gaan. Die werken met wat er is. Zoals Lisette Kreischer laatst zo mooi zei: ‘’Dat het licht mag schijnen op de donkere plekken op aarde en de liefde mag stromen naar daar waar het het meest nodig is.’’ Laten we precies dat gaan doen. Ook in onszelf. Zolang als we hier mogen zijn. Want die morgen waar iedereen zo druk mee is, die is nooit beloofd.

X Britt