Pagina's

Toekomstgeluk




Soms verbaas ik me erover hoeveel we voor de toekomst al invullen of vanzelfsprekend lijken te vinden. Er is zoveel wat we willen bereiken, meemaken en doen. En terecht, want het brengt ons in beweging. Daarnaast vinden we het ook gewoon een fijn idee om te denken dat het allemaal nog beter kan. Uit onderzoek is gebleken dat mensen volmondig ja antwoorden als je ze vraagt of ze gelukkiger zullen zijn in de toekomst. Zijn ze eenmaal aangekomen in deze ‘’toekomst’’ dan zeggen ze weer hetzelfde. Zo blijven we het gevoel wat we ieder moment al zouden kunnen ervaren, constant uitstellen.

Vroeger had ik altijd tig beelden in mijn hoofd van idyllische huisjes vol met liefde, boeken, muziek, een bad en dieren. Met een grote tuin natuurlijk. Als ik dat allemaal had, jeetje, wat een geluk zou door mij heen stromen. Dan kon ik luieren en lanterfanten. Maar serieus, wie hield ik voor de gek? Toen besefte ik me laatst dat ik dat precies eigenlijk nu al heb. Het is er allemaal al. En als ik in deze situatie niet niks doe, dat doe ik het straks ook niet. 

Toen ik eindelijk doorhad wat ik constant aan het doen was, heb ik een manier gevonden om mijn beelden voor de toekomst los te laten. Op het begin werd ik hier behoorlijk sip van, want al mijn verwachtingen over de toekomst waren weg. En ik besefte dat een deel van mijn geluk daar wel degelijk lag. Ik kon mijn geluksgevoel niet meer baseren op het feit dat het ooit allemaal nog beter werd. Het betekent heus niet dat ik niet meer kan dromen of dat de toekomst een totaal blanco pagina is. Het betekent dat je ieder moment op waarde leert te schatten. Dat het niet vanzelfsprekend is dat het leven loopt zoals jij in je hoofd had. Dat er nu gewoon is wat er is en het besef dat alles veel te mooi is om er niet volledig bij aanwezig te zijn. Ik hoef nu niet iemand anders te worden, ik ben al iemand. Ik hoef nu geen nieuw huis te zoeken, ik woon al ergens. Dat is nu wat het is. Straks is het tijd voor straks en leef ik hoe ik dan zal leven met alles wat er voorbij is gekomen.

Weg met perfecte plaatjes over de toekomst. Het leven zal nooit perfect zijn als je de imperfectie ervan niet leert waarderen. Het leven is niet vanzelfsprekend. Heel fijn als je de verwachting hebt dat je straks meer geld gaat hebben of een nog groter huis. Maar wat als je straks het juist moet doen met minder? En is dat dan wel zo erg? Er is al zoveel, dat ik me soms bijna niet kan voorstellen dat ik ooit nog meer zal hebben.

Dus bedankt leven, dat je loopt zoals je loopt. Dat je bent, zoals je bent. En toen vond ik precies wat ik bedoelde in een mooie handige zin:

‘Als we niet dankbaar zijn voor wat we al hebben, wat doet ons dan geloven dat we gelukkig zouden zijn met meer?’

Meer over lezen? Lees dan ook eens 'Lekker door alsen'