Pagina's

Wegwerpwereld




Marie Kondo is een rijke tata. Als je er nog niet over gehoord hebt, even googlen en je krijgt meteen tig fijne tips naar je hoofd geslingerd waardoor je huis eruit gaat zien om door een ringetje te halen. Alles waar je niet echt blij van wordt, moet de deur uit. Je gaat sokjes vouwen, praten tegen dingen die je weg wilt doen en kijken waar je van gaat ''sparken''. 

Ik merk dat ik er een beetje een haat- liefde verhouding mee heb, zoals met veel dingen in het leven. Want soms heb ik het idee dat het ego tijdelijk vermomd is als minimalist. En gewoon heel graag spullen wil tellen om te laten zien met hoe weinig je kunt leven. En hoe onthecht je bent, want het zijn tenslotte maar spullen. 

En dat zijn het natuurlijk ook. Maar wat ik juist zo leukig vind, zijn van die mensen die zich zo erg aan iets hechten, dat ze die verrekte trui gewoon al twintig jaar dragen. Als die mensen er nu eens wat meer zouden zijn, dan zouden we ook niet zoveel nieuwe dingen nodig hebben. 

Want waar gaan al deze spullen naartoe? Meestal naar droevige afvalhopen, vol met miskopen en afdankertjes. Omdat we dachten dat we er gelukkig van werden, omdat we dachten dat het lang mee ging maar het eigenlijk meer het motto had: build to throw away and buy a new one. Omdat we dachten dat het een toevoeging ging zijn op ons leven of ons goede hoop gaf dat we de persoon konden zijn die we zo graag willen zijn. 

En toen we het eenmaal een poosje hadden, niks, nada. Je zou er spontaan minimalist van worden. Maar gelukkig is alles daar tussenin ook fijn en prachtig. Dus dat doe ik. Want sommige spullen zijn toch echt wel heel fijn. En mooi. Ik koester ze al jaren en geniet volop van ze. 

Dus vooruit, 1 keer goed door het huis (zonder Marie gaat het overigens ook prima), ik omring mezelf met verliefdheidjes en als er iets aan vervanging toe is of als ik het gewoon heel graag wil, dan koop ik wat nieuws. Van goede kwaliteit, met het motto: build to last. En dan, hechten maar aan die handel! Ik ga er gewoon zoveel van houden, dat het nooit meer weg hoeft.