Pagina's

Waarom is accepteren zo moeilijk?



Ik hoor constant om me heen dat ik moet accepteren. Accepteren als ik een rot dag heb, accepteren hoe ik ben, de situatie accepteren…Niet accepteren is eigenlijk willen dat iets anders is dan dat het op dat moment is. En als je het zo brengt, klinkt het opeens heel ontevreden om niet te accepteren.

Ik weet alleen niet of ik er altijd even goed in ben. Als ik chagrijnig ben, probeer ik mezelf onmiddellijk op te beuren, probeer een glimlach op mijn gezicht te persen, bedenk me waarom ik chagrijnig ben en vind dat ik helemaal geen recht heb om chagrijnig te zijn. Wat een strijd.  Accepteren hoe ik ben, is al helemaal een lastige. De persoon die ik wil zijn, komt namelijk niet altijd overeen met de persoon die ik ben. Af en toe zou ik willen dat ik sportief was. Dat ik samen met mijn vriend kon tennissen, sporten of skiën. Op een bepaald punt in je leven kom je er dan achter dat het gewoon niet is weggelegd voor iemand die liever dutjes doet en films kijkt in bed. Af en toe zou ik willen dat ik zo simpel kon denken als de meeste mensen. Dat ik gedachteloos een Big Mac naar binnen kan werken of ’s avonds uren lang voor de tv kan hangen. Dat ik ook dood leuk tegen een vegetariër kon zeggen; wat knap dat jij het kan! Ik vind het veels te lekker. En vervolgens mijn tanden met een glimlach in het vlees te zetten. 

Of neem de shoppende Britt van anderhalf jaar geleden, ze lijkt totaal verdwenen. Winkelen, het is opeens niet meer mijn ding.Ik vind dingen kopen veel minder interessant geworden. Ik ben zelfs een beetje allergisch geworden voor onze vorm van consumeren. En sluit langzaam vriendschap met tevredenheid. Mijn verlanglijstje wordt met het jaar korter. Nu vraag ik mezelf wel af; waarom vind ik het af en toe zo moeilijk om deze persoon te accepteren? Terwijl ik eigenlijk weet dat ik dit persoontje ben geworden, omdat niemand het zo goed kan als ik.

Accepteren is denk ik heel moeilijk omdat het betekent dat we het precies goed vinden zoals het nu is. Terwijl we dat nooit zo geleerd hebben. Alles in het leven is altijd gebaseerd op verbetering. Als we alles zouden accepteren, zou het namelijk ook betekenen dat we voortdurend stil staan in het leven. En dat lijkt me ook niet de bedoeling. Ik denk dat het allemaal een kwestie is van evenwicht vinden. Jezelf accepteren op ieder moment in het leven en vervolgens de groei in jezelf ook accepteren. Zoals spiritueel leraar Sri Chinmoy zei: ‘’Als ik mezelf niet eerst accepteer in mijn onvolmaaktheid, hoe kan ik dan ooit mijn beperkingen overstijgen?’’

X Britt