Pagina's

Van weten naar leven



Het is pas 23 januari maar ik vind 2019 nu al helemaal fijn. Het jaar startte met groeipijn, vastzitten in het denken en meer van dat. En toen opeens opende zich een klein deurtje waarin zomaar in kon stappen zodat ik de dingen die ik weet, ook echt kon gaan leven. Ineens gaf het leven mij tijd. Of eigenlijk gaf ik eindelijk tijd aan het leven. Als je alle ruis weghaalt, ontstaan er namelijk zeeën van tijd. Maar open zeeën kunnen nogal angstaanjagend zijn als we niet hebben leren zwemmen in de grootte ervan. 

Ruis
Het is best confronterend om je tijd te vullen met dingen die er echt toe doen, alsof je voor het eerst een spel voor gevorderden speelt waar je de spelregels niet van kent. Het is veel makkelijker om ergens te willen komen, dan ergens gewoon al te zijn. Maar dat is alleen zo omdat kiezen voor de belangrijkere dingen meer moeite kost en we zijn al zo moe van alles. Ik was er beter in om een berg ruis over mezelf heen te flikkeren omdat we enkel daar slachtoffer kunnen zijn van de situatie. Daar kunnen we het hardst schreeuwen dat we geen kant op kunnen door alle chaos. Ik vulde het jarenlang op zodat mijn eigen verhaal mij niet goed kon vinden maar telkens als er even witruimte was, danste de woorden voor mijn verbeelding en vertelden mijn verhaal alsnog. Kortom, je kunt wegrennen, je leven vullen tot aan de nok maar je verhaal vindt je toch wel. Vroeg of laat of in de meeste gevallen; precies op tijd. 

Ik nam afscheid van mijn ellenlange to-do lijstjes waar ik tig gecreëerde moetjes op had gezet voor allemaal verschillende gebieden. Ik kijk geen nieuws meer, bijna geen tv of series. Ik probeer minder doelloos te scrollen op mijn telefoon en alleen de mensen te volgen waar ik energie van krijg. Iedereen heeft andere ruis. Misschien vul jij het met gamen, eten of drinken, sporten of kopen. Deze dingen kunnen natuurlijk allemaal heerlijk zijn, als je ze maar vanuit de juiste plek inzet. 

Vastzitten
Toen ik eenmaal aan het dobberen was in de open zee, had ik geen idee waar ik heen moest zwemmen. En van watertrappelen word je nogal snel moe. Ik viel van de ene in de andere denkfout en mijn hoofd kon het niet meer aan om mijn dagen te vullen. Zelfs zij wist dat het te veel verantwoordelijkheid was om te dragen. De inhoud moest vanuit een andere plek komen. Toen ik echt letterlijk niet meer wist ik waar ik mezelf moest laten en wat ik met het volgende uur moest of de dag erna, zat ik enorm vast. Ik was moe en verward en kon mijn leven maar niet goed inrichten. Totdat ik dacht, wat kan ik sowieso doen? Gewoon omdat het er al is en het toch al mijn verantwoordelijkheden zijn op dit moment? Ik moet slapen, eten, werken, de honden uitlaten, zorgen voor mezelf, anderen en mijn huis. Wat blijkt? Wil je dat gewoon een beetje met goed fatsoen doen, heb je helemaal geen tijd meer voor onnodig opvulmateriaal.  

Dankbaarheid 
Toen ik geen slinkse afleidingsmanoeuvres meer had, kwam ik uit bij liefde. Hoe logisch eigenlijk, wat met liefde begint en eindigt eigenlijk zo'n beetje alles. Liefde besloot van het huis poetsen een groot dankbaarheidsritueel te maken. Ik verschoonde het bed en was dankbaar dat ik iedere nacht veilig en warm kon slapen. Ik deed de was en was intens blij met alle kleding die ik had en zonder te veel moeite kon wassen. Ik bakte een bananenbrood en was dankbaar dat ik mezelf kon voeden en altijd genoeg te eten heb. Ik ging met de honden wandelen en was zo blij toen ik ze wild zag rondrennen in het Bossche Broek. Liefde besloot gezonde boodschappen te halen. Liefde besloot naar yoga te gaan en even stil te zijn. Liefde besloot te schrijven wat ze wilde schrijven. Toen was ik eigenlijk zo content met alle basisdingetjes, dat ik me helemaal niet meer af hoefde te vragen hoe ik mijn leven moest opvullen of hoe ik alles wat ik ooit wilde moest gaan bereiken. Het was er allemaal echt al. Ik hoef er alleen maar liefde en aandacht in te stoppen en het dagelijkse leven is de fijnste plek die er maar is. 

Toen zei Sander ook nog: ''je hoeft het allemaal niet zo te regisseren.'' En inderdaad, ik hoefde mezelf alleen maar ertussenuit te halen en de tijd te behandelen vanuit liefde. De rest gaat vanzelf. Die groeipijn ook altijd, het is er eigenlijk alleen maar om ons te vertellen dat we het bijna snappen. Dat we er bijna klaar voor zijn. En in mijn geval; om te stoppen met regisseren en te starten met spelen. 

Liefs Britt 

Gelukszoeker




‘’Geluk is als een vlinder. Hoe meer je het najaagt, hoe meer het je zal ontwijken. Maar als je je aandacht op andere dingen richt, komt het vanzelf zachtjes op je schouder zitten.’’
– Henry David Thoreau

Al van jongs af aan was ik bezig met het zoeken naar geluk. Terwijl ik toch al behoorlijk vaak gelukkig wás. Maar ja, we blijven rare wezens en zelfs als we (bijna) alles al hebben, willen we toch nog een beetje meer. Ik las tig boeken en artikelen en ik bleef maar zoeken en zoeken. Maar waar ik precies naar op zoek was, dat wist niemand. En het ergste van alles; ik dus ook niet. Maar waar je dus absoluut niet gelukkig van wordt, is het zoeken naar geluk. Erg handige combi ook.

Later kwam ik erachter dat ik niet zoveel hoefde te doen om gelukkig te zijn. Het zegt het al, je hoeft het eigenlijk alleen maar te zijn. Maar zijn is lastig in een wereld waarin we vooral heel veel dingen willen worden. Geluk doet het eigenlijk het beste als er niet tig voorwaarden vanaf hangen. Want het leven is ook maar gewoon het leven. Het bestaat uit extreme geluksgevoelens tot aan ik ben een vaatdoekje en ik weet niet echt niet meer wat ik met mezelf aan moet. Nee, als je echt radicaal gelukkig wilt zijn, moet je jezelf toestaan om best wat momenten heel ongelukkig te zijn. Want zonder dat, kan het geluk simpelweg niet bestaan. Ze hebben elkaar nodig. Nietschze zei het al: ‘’Geluk en ongeluk zijn tweelingen die samen opgroeien of samen klein blijven.’’

En zijn we wel gemaakt om constant gelukkig te zijn? We zijn denk ik ook gemaakt om te groeien. En groeipijn gaat gewoon niet vaak samen met een brede glimlach. Het gaat vooral samen met uh tja...pijn. Misschien moeten we de pijn gewoon wat dichterbij laten komen en er een beetje rustig onder proberen te blijven (in plaats van het moet weg, NU!). Misschien hoeft het leven niet zo makkelijk te zijn als we denken of volgepropt te worden met meer geluksmomenten dan het zelf aankan. Soms is vertrouwen hebben in de dingen hoe ze gaan het enige wat we nodig hebben. Pijn, geluk en alles er tussenin.

Ik heb besloten dat ik geluk niet meer zo vaak ga zoeken, ik hoef het alleen maar te vinden. En zo nu en dan ook gewoon besluiten het te zijn.

X Britt

In the mood for some love?


Daar is die dan! Een artikeltje over de voorbereidingen voor ons liefdesfeestje. Over hoe wij het aan hebben gepakt om geen tienduizenden euro’s kwijt te zijn & over je eigen ding doen!  

Oui Paris
Omdat met carnaval de winkel altijd dicht is, hadden we een nachtje naar Parijs gepland om inspiratie op te doen voor de winkel. Blijkbaar was Sander al maanden bezig om te zorgen dat hij ons samen ergens naartoe kreeg, maar dat is nogal lastig met twee winkels. Toen we door Parijs aan het wandelen waren en we in een schattig parkje aan de Seine zaten, kwam de vraag! En alhoewel ik me helemaal rot schrok omdat ik nooit echt wilde trouwdromen had, zei ik natuurlijk meteen ja! En wat een dag was het een jaar en een beetje later. De liefste mensen om ons heen, het perfecte weertje, een ceremonie met de bossen als achtergrond & dansen tot in de nacht! 



Brainstormen
En dan kun je natuurlijk gaan organiseren, wat ik heel toevallig één van de leukste dingen vind om te doen! We waren er samen al meteen over uit dat we geen tienduizenden euro's wilden neerleggen voor een liefdesfeestje. Dat moest anders kunnen! We begonnen met een datum, het zoeken naar een fijne locatie in de natuur en de gastenlijst. We wilden een klein feestje met alleen onze gezinnen, goede vrienden en een paar mensen die we misschien iets minder vaak zien maar die wel veel voor ons betekenen. Ook wilden we geen hele dag dus besloten we om de ceremonie na het eten te houden en daarna meteen feest te gaan vieren! 



Love for details 
Daarna begon ik met het maken van een moodboardje voor de kleuren en het sfeerbeeld. Ik vroeg aan mijn lieve vriendin Lieke (van Liekeland) of zij onze uitnodiging wilde illustreren. Maartje van Koffie ende Koeck maakte voor ons de lekkerste vegan taarten & bij Meneer van Eijck (wat onze locatie was!) waren vegetarische hapjes gelukkig ook geen probleem. Omdat ik ver buiten bruiloftland wilde blijven, bestelde ik een jurkje van mijn lievelingsmerk Sessùn, die ieder jaar een Oui collectie ontwerpen. 



Styling 
Aan andere lieve vriendin Lisette vroeg ik of zij mij wilde helpen met de styling. Luka, die bij ons werkt in de winkel illustreerde het mooie welkomstbord! Wat eigenlijk niet meer was dan een oud raam wat ik bij mijn broer van de container viste. En ex-stagiaire Karen stempelde tig zakjes met ''bosconfetti'' met kamillebloemetjes erin. Verder hebben we vooral veel spulletjes uit de winkel gebruikt, zoals deze leuke slingers van Sukha, de plantenstandaarden en plantenpotjes van Urban Nature Culture & boomschorsplanken van Kinta. De bloemetjes kocht ik die ochtend op de markt en ik gebruikte oude bierflesjes als vaasjes!








Tips
- Werk niet het standaardbruiloftlijstje af maar stel je een blanco dag voor en voeg daar alleen de dingen & mensen aan toe die veel voor je betekenen. 
- Kijk altijd eerst in je netwerk!
- Maak een lijstje met al je lievelingsdingen. Wat voor kleuren vinden jullie mooi? Bloemen? Favoriete stad of land? Wat voor spulletjes kunnen jullie niet zonder? Deze losse elementen kun je dan toevoegen aan jullie dag. 

Heb je nog vragen, dan kun je me natuurlijk altijd een berichtje sturen! 

Liefs Britt 

Hier nog even alle mensen die meegewerkt hebben aan deze fijne dag: 
Locatie: Meneer van Eijck
Taarten: Koffie & de Koeck
Uitnodiging: Liekeland
Haar & make-up: Aga Urbanowicz
Styling & bloemetjes: Lisette Kreischer & Britt
Video: Oh Wonder Films (deze komt nog!)
Fotografen: Hylke Greidanus, Lott's Photography 

Sterrenstof





In 2018 word ik op 8 augustus 28 jaar. En ligt het aan mij of heeft iedereen het gevoel dat het zijn of haar jaar gaat worden? Een jaar waarin we ons hele zelf de weg laten leiden. Waarin we een leven ontwerpen waar we zelf precies in passen. 

Ik vind het maar lastig om te zijn wie je bent. Want wat ben ik eigenlijk precies? Een hoopje atomen? Een brein, een lichaam en een ziel? Mijn herinneringen, het steeds verschuivende nu en mijn verwachtingen over de toekomst? De dingen waarvan ik houd, mijn dromen? Of een beetje van dit alles in een mensje gepropt? Alles in je vernieuwt zichzelf continu maar sommige dingen blijven ook gewoon hetzelfde. Ik houd nog steeds niet van koffie, het nieuws, series kijken of sporten. 
  
Ik zou nog steeds willen dat ik het leven wat beter kon organiseren, dat ik socialer was, bergjes geduld op voorraad had (vooral als ik weer eens piano probeer te spelen) en altijd scherp was. Toch blijf ik altijd wat chaotisch, ben ik gewoon niet goed in smalltalk en zijn mijn bergjes geduld vrijwel altijd op.

Dan heb je nog al die tegenstrijdigheden die samen in je wonen. Ik houd van avontuur, maar als ik dan op avontuur bén, denk ik waarom wilde ik ook alweer gletsjers beklimmen in Noorwegen met hoogtevrees? Ik ben wild, maar ook rustig. Zelfverzekerd, maar ook onzeker. Ik verander constant van gedachten. Ik wil het klein en simpel. Maar maak het vaak groots en moeilijk. Waarschijnlijk omdat ik een zelfsabotagekoningin ben. Ik ben alles in één en niks in alles. Ik lach en huil veel. Ik huil zelfs als ik lach. Ik houd van verhalen. In de vorm van een film, muziek, een gedicht, in een boek of in de vorm van een wezen. Ze bewegen je en nemen je mee naar een plek waarvan je niet wist dat die bestond. Maar het is er altijd magisch. Ik houd ervan om de dag weg te dansen naar de nacht. Ik ben hier nu 27 jaar maar voel me altijd alle leeftijden door elkaar. Ik houd van mensen. Je kunt met ze praten en als je ze goed in de ogen kijkt hoeft dat soms niet eens. Soms begrijp je elkaar en voor even ben je dan samen alleen. Soms voel ik me zwaar, maar gelukkig hebben ze mij extra licht in elkaar gezet zodat het niet té zou worden. Ik besta vooral uit benen, heb groene ogen en een klein mysterieus deukje in mijn buik. Ik weet ook dat ik niet in slaap moet vallen achter het stuur als ik op weg ben in het leven. Als ik voor heel even achter iemand anders aan rijd, wordt het helemaal niks. 

Dit jaar word ik alles. Het licht en het donker. Want pas als ik alles van mezelf mag zijn, dan klopt het. Dan stroomt het en ontploft mijn hart van liefde op een fijne manier. 

Oké; simpel, klein, smalltalk. Wie ik ben? Oh, gewoon een knap in elkaar gezet bundeltje sterrenstof die woont op een zwevende planeet in het universum. Hoe heette jij ook al weer? 

X Britt