Pagina's

Gelukszoeker




‘’Geluk is als een vlinder. Hoe meer je het najaagt, hoe meer het je zal ontwijken. Maar als je je aandacht op andere dingen richt, komt het vanzelf zachtjes op je schouder zitten.’’
– Henry David Thoreau

Al van jongs af aan was ik bezig met het zoeken naar geluk. Terwijl ik toch al behoorlijk vaak gelukkig wás. Maar ja, we blijven rare wezens en zelfs als we (bijna) alles al hebben, willen we toch nog een beetje meer. Ik las tig boeken en artikelen en ik bleef maar zoeken en zoeken. Maar waar ik precies naar op zoek was, dat wist niemand. En het ergste van alles; ik dus ook niet. Maar waar je dus absoluut niet gelukkig van wordt, is het zoeken naar geluk. Erg handige combi ook.

Later kwam ik erachter dat ik niet zoveel hoefde te doen om gelukkig te zijn. Het zegt het al, je hoeft het eigenlijk alleen maar te zijn. Maar zijn is lastig in een wereld waarin we vooral heel veel dingen willen worden. Geluk doet het eigenlijk het beste als er niet tig voorwaarden vanaf hangen. Want het leven is ook maar gewoon het leven. Het bestaat uit extreme geluksgevoelens tot aan ik ben een vaatdoekje en ik weet niet echt niet meer wat ik met mezelf aan moet. Nee, als je echt radicaal gelukkig wilt zijn, moet je jezelf toestaan om best wat momenten heel ongelukkig te zijn. Want zonder dat, kan het geluk simpelweg niet bestaan. Ze hebben elkaar nodig. Nietschze zei het al: ‘’Geluk en ongeluk zijn tweelingen die samen opgroeien of samen klein blijven.’’

En zijn we wel gemaakt om constant gelukkig te zijn? We zijn denk ik ook gemaakt om te groeien. En groeipijn gaat gewoon niet vaak samen met een brede glimlach. Het gaat vooral samen met uh tja...pijn. Misschien moeten we de pijn gewoon wat dichterbij laten komen en er een beetje rustig onder proberen te blijven (in plaats van het moet weg, NU!). Misschien hoeft het leven niet zo makkelijk te zijn als we denken of volgepropt te worden met meer geluksmomenten dan het zelf aankan. Soms is vertrouwen hebben in de dingen hoe ze gaan het enige wat we nodig hebben. Pijn, geluk en alles er tussenin.

Ik heb besloten dat ik geluk niet meer zo vaak ga zoeken, ik hoef het alleen maar te vinden. En zo nu en dan ook gewoon besluiten het te zijn.

X Britt

In the mood for some love?


Daar is die dan! Een artikeltje over de voorbereidingen voor ons liefdesfeestje. Over hoe wij het aan hebben gepakt om geen tienduizenden euro’s kwijt te zijn & over je eigen ding doen!  

Oui Paris
Omdat met carnaval de winkel altijd dicht is, hadden we een nachtje naar Parijs gepland om inspiratie op te doen voor de winkel. Blijkbaar was Sander al maanden bezig om te zorgen dat hij ons samen ergens naartoe kreeg, maar dat is nogal lastig met twee winkels. Toen we door Parijs aan het wandelen waren en we in een schattig parkje aan de Seine zaten, kwam de vraag! En alhoewel ik me helemaal rot schrok omdat ik nooit echt wilde trouwdromen had, zei ik natuurlijk meteen ja! En wat een dag was het een jaar en een beetje later. De liefste mensen om ons heen, het perfecte weertje, een ceremonie met de bossen als achtergrond & dansen tot in de nacht! 



Brainstormen
En dan kun je natuurlijk gaan organiseren, wat ik heel toevallig één van de leukste dingen vind om te doen! We waren er samen al meteen over uit dat we geen tienduizenden euro's wilden neerleggen voor een liefdesfeestje. Dat moest anders kunnen! We begonnen met een datum, het zoeken naar een fijne locatie in de natuur en de gastenlijst. We wilden een klein feestje met alleen onze gezinnen, goede vrienden en een paar mensen die we misschien iets minder vaak zien maar die wel veel voor ons betekenen. Ook wilden we geen hele dag dus besloten we om de ceremonie na het eten te houden en daarna meteen feest te gaan vieren! 



Love for details 
Daarna begon ik met het maken van een moodboardje voor de kleuren en het sfeerbeeld. Ik vroeg aan mijn lieve vriendin Lieke (van Liekeland) of zij onze uitnodiging wilde illustreren. Maartje van Koffie ende Koeck maakte voor ons de lekkerste vegan taarten & bij Meneer van Eijck (wat onze locatie was!) waren vegetarische hapjes gelukkig ook geen probleem. Omdat ik ver buiten bruiloftland wilde blijven, bestelde ik een jurkje van mijn lievelingsmerk Sessùn, die ieder jaar een Oui collectie ontwerpen. 



Styling 
Aan andere lieve vriendin Lisette vroeg ik of zij mij wilde helpen met de styling. Luka, die bij ons werkt in de winkel illustreerde het mooie welkomstbord! Wat eigenlijk niet meer was dan een oud raam wat ik bij mijn broer van de container viste. En ex-stagiaire Karen stempelde tig zakjes met ''bosconfetti'' met kamillebloemetjes erin. Verder hebben we vooral veel spulletjes uit de winkel gebruikt, zoals deze leuke slingers van Sukha, de plantenstandaarden en plantenpotjes van Urban Nature Culture & boomschorsplanken van Kinta. De bloemetjes kocht ik die ochtend op de markt en ik gebruikte oude bierflesjes als vaasjes!








Tips
- Werk niet het standaardbruiloftlijstje af maar stel je een blanco dag voor en voeg daar alleen de dingen & mensen aan toe die veel voor je betekenen. 
- Kijk altijd eerst in je netwerk!
- Maak een lijstje met al je lievelingsdingen. Wat voor kleuren vinden jullie mooi? Bloemen? Favoriete stad of land? Wat voor spulletjes kunnen jullie niet zonder? Deze losse elementen kun je dan toevoegen aan jullie dag. 

Heb je nog vragen, dan kun je me natuurlijk altijd een berichtje sturen! 

Liefs Britt 

Hier nog even alle mensen die meegewerkt hebben aan deze fijne dag: 
Locatie: Meneer van Eijck
Taarten: Koffie & de Koeck
Uitnodiging: Liekeland
Haar & make-up: Aga Urbanowicz
Styling & bloemetjes: Lisette Kreischer & Britt
Video: Oh Wonder Films (deze komt nog!)
Fotografen: Hylke Greidanus, Lott's Photography 

Sterrenstof





In 2018 word ik op 8 augustus 28 jaar. En ligt het aan mij of heeft iedereen het gevoel dat het zijn of haar jaar gaat worden? Een jaar waarin we ons hele zelf de weg laten leiden. Waarin we een leven ontwerpen waar we zelf precies in passen. 

Ik vind het maar lastig om te zijn wie je bent. Want wat ben ik eigenlijk precies? Een hoopje atomen? Een brein, een lichaam en een ziel? Mijn herinneringen, het steeds verschuivende nu en mijn verwachtingen over de toekomst? De dingen waarvan ik houd, mijn dromen? Of een beetje van dit alles in een mensje gepropt? Alles in je vernieuwt zichzelf continu maar sommige dingen blijven ook gewoon hetzelfde. Ik houd nog steeds niet van koffie, het nieuws, series kijken of sporten. 
  
Ik zou nog steeds willen dat ik het leven wat beter kon organiseren, dat ik socialer was, bergjes geduld op voorraad had (vooral als ik weer eens piano probeer te spelen) en altijd scherp was. Toch blijf ik altijd wat chaotisch, ben ik gewoon niet goed in smalltalk en zijn mijn bergjes geduld vrijwel altijd op.

Dan heb je nog al die tegenstrijdigheden die samen in je wonen. Ik houd van avontuur, maar als ik dan op avontuur bén, denk ik waarom wilde ik ook alweer gletsjers beklimmen in Noorwegen met hoogtevrees? Ik ben wild, maar ook rustig. Zelfverzekerd, maar ook onzeker. Ik verander constant van gedachten. Ik wil het klein en simpel. Maar maak het vaak groots en moeilijk. Waarschijnlijk omdat ik een zelfsabotagekoningin ben. Ik ben alles in één en niks in alles. Ik lach en huil veel. Ik huil zelfs als ik lach. Ik houd van verhalen. In de vorm van een film, muziek, een gedicht, in een boek of in de vorm van een wezen. Ze bewegen je en nemen je mee naar een plek waarvan je niet wist dat die bestond. Maar het is er altijd magisch. Ik houd ervan om de dag weg te dansen naar de nacht. Ik ben hier nu 27 jaar maar voel me altijd alle leeftijden door elkaar. Ik houd van mensen. Je kunt met ze praten en als je ze goed in de ogen kijkt hoeft dat soms niet eens. Soms begrijp je elkaar en voor even ben je dan samen alleen. Soms voel ik me zwaar, maar gelukkig hebben ze mij extra licht in elkaar gezet zodat het niet té zou worden. Ik besta vooral uit benen, heb groene ogen en een klein mysterieus deukje in mijn buik. Ik weet ook dat ik niet in slaap moet vallen achter het stuur als ik op weg ben in het leven. Als ik voor heel even achter iemand anders aan rijd, wordt het helemaal niks. 

Dit jaar word ik alles. Het licht en het donker. Want pas als ik alles van mezelf mag zijn, dan klopt het. Dan stroomt het en ontploft mijn hart van liefde op een fijne manier. 

Oké; simpel, klein, smalltalk. Wie ik ben? Oh, gewoon een knap in elkaar gezet bundeltje sterrenstof die woont op een zwevende planeet in het universum. Hoe heette jij ook al weer? 

X Britt

Wakker worden


Illustratie: Dick Vincent

Ik houd van slapen, echt heel erg zelfs. Maar toch nog nét iets liever word ik wakker. Een nieuwe dag en ik mag er nog bij zijn. Ik besef maar al te goed de vergankelijkheid en de onzekerheid van het leven. Om die reden heb ik mijn dromen nooit voor mij uit kunnen schuiven. Het moet nu. Maar soms zijn dromen groter dan verwacht. Soms verpak je de essentie van je dromen in een te groot jasje. Soms nemen je dromen zoveel plek in beslag, dat er nauwelijks ruimte meer is voor het leven zelf. 

Het leven slipt vol met loze bezigheden, onnodige kosten, veel werk en vage abonnementen. Het lijkt vol, maar voelt leeg. Een beetje zoals naar de McDonald's gaan. En dan ineens kan ik mezelf vanaf een afstandje bekijken. Alsof er een beetje licht over me gestrooid werd, omdat het voor even te donker was. Het blijft een uitdaging om mezelf in alle ruis goed te kunnen blijven horen, maar vroeg, laat of precies op tijd, ben ik gelukkig altijd bereid om te luisteren. 

Want als je het wéét, ben je verantwoordelijk. En sommige dingen heb ik altijd geweten. Dat ik geen standaard baan ging krijgen, dat ik de tv niet zou missen, dat ik geen groot huis wil en dat ik geen kinderen op de wereld wil zetten. Als een van deze dingen als een droom in mij komt wonen, dan wordt het een ander verhaal. 

Grootste dingen moeten gebouwd worden op de juiste fundering. Anders stort het in. Ik weet niet veel dingen zeker, maar met datgene wat ik wel weet, ga ik bouwen. Steentje voor steentje, zodat het de plek wordt waar ik thuis ben. Zodat het de plek wordt waar het echte leven te vinden is. En in dat leven is er ook ruimte voor groeipijnen, struggles en onzekerheden. 

Tijd om te gaan bouwen. Ik weet niet waar het huis komt te staan, ik weet nog niet hoe het eruit komt te zien. Maar één ding is zeker; het wordt altijd eerst erger voordat het beter wordt. Laten we beginnen. Want enkel als we wakker worden, zijn we in staat om onze diepste verlangens en dromen uit de nacht mee te nemen in het betoverende alledaagse.

X Britt 

Oh en dit liedje kwam weer precies op het juiste moment. En gaat natuurlijk over wakker worden. 

Magisch puzzeltje


Illustratie: Sietske van der Meij

Meestal heb ik geen idee waar ik mee bezig ben. In het leven. Waarom ik precies doe wat ik doe. Ik heb tig dingen gedaan, ik ben tig projecten begonnen, ik ben er bij tig afgehaakt en een paar zijn er gelukt. Ik zal niet alle sporten en hobby’s opnoemen die ik gedaan heb maar ik heb zelfs op boogschieten gezeten (ja, echt).

Ik dacht aan de dansacademie, want ik hield van dansen. Maar ik wilde geen danseres worden. Ik dacht aan de modeacademie want ik hield van mode. Maar ik vond het wereldje niet zo fijn. Ik dacht aan de filmacademie, want ik hield van films. Maar ik hoefde niet perse zelf de films te maken. Ik dacht aan journalistiek, want ik hield van schrijven. Maar ik vond het nieuws verschrikkelijk. Ik dacht aan interieurstyling want ik hield van inrichten. Maar ik had weer niet zoveel met trends en officiële tekeningen. Ik dacht aan een retailopleiding want ik wilde wel een winkeltje. Maar ik hield niet zo van cijfertjes en marketing. Ik hield van evenementen en die wilde ik ook wel eentje organiseren dus toen ben ik dat maar gaan doen. 

Al die keuzes, al die verschillende wegen die we kunnen nemen. Maar dit is het en we zullen nooit weten wat de andere wegen ons gebracht zouden hebben. Maar wat altijd blijkt, achteraf is alles zo gruwelijk mooi in elkaar gezet. Het lijkt wel alsof we een puzzeldoos hebben meegekregen, maar dan zonder zo'n handig plaatje voorop wat het moet gaan worden. Soms raken we de weg er even in kwijt, soms is het overweldigend en soms voelt het gewoon wat chaotisch aan zo’n grote hoop losse puzzelstukjes. 

En net zoals bij een echte puzzel, je begint gewoon ergens. Aan de randjes, je zoekt wat zelfde stukjes lucht bij elkaar, de ene leidt tot de andere en het plaatje wordt steeds helderder. Ik snap nu dat ik gewoon een puzzelstukje op moet pakken die mijn aandacht trekt, waar mijn hart iets sneller van gaat kloppen en daar kan ik dan mee spelen en wat mee proberen. Het hoeft niet logisch te zijn, je hoeft er geen geld mee te verdienen, het hoeft niet mooi te zijn, je moet het gewoon doen. Zonder bijbedoelingen of verborgen agenda. Gewoon speciaal voor dat kloppende hart. 

Ik kan me nu goed voorstellen dat ik geen idee had wat ik moest gaan doen (er was niet echt een studie die iets kon met al mijn losse puzzelstukjes) ik besef nu ook dat het niet zoveel uitmaakt, zolang je maar puzzelstukjes uit je eigen doos pakt (oke dit klinkt raar) en niet in die van andere zoekt want dan kom je er echt niet meer uit. 

En wat het allerbelangrijkste is: het volste vertrouwen hebben dat er geen één puzzelstukje mist. Alles wat we nodig hebben zit erin. Hij is netjes aan je afgeleverd nog in folie (en niet zo eentje van de kringloop). Ieder puzzelstukje is een stap dichterbij jezelf, je eigen waarheid, je eigen thuis. 

En als we even op weg zijn en stiekem achterom kijken, vangen we soms een glimp op van wat we aan het doen zijn. Het klopt. Het past. Het valt op magische wijze samen. De Deense filosoof Kierkegaard zei: ‘Het leven wordt vooruit geleefd en achteruit begrepen.’ 

En misschien is dat juist precies wat het puzzelen zo leuk maakt. Laat dat plaatje op de voorkant maar zitten. 

X Britt 

Een ode aan mijn moeder






Mijn moeder, ze is een prachtig en eigenzinnig portret. Haar wereldje voelt als een chaotisch warm bad. Haar huisje tot aan de nok gevuld met spulletjes en liefde. Altijd dieren om haar heen, (bijna) altijd vrolijk en ze vindt veel grapjes leuk ook al zijn ze niet eens zo grappig. Op de een of andere manier word ik enorm rustig van die vrouw, terwijl ze toch behoorlijk druk kan zijn en de oren van je hoofd kletst. Ze is niet van het lullen maar poetsen. Maar van het lullen én poetsen. Als ik me slecht voel, plant ik mezelf het liefst bij haar op de bank. Om de 5 minuten wordt er dan gevraagd of ik echt niks wil drinken (nee, nog steeds niet) en of ik iets wil eten. Ik krijg eindeloos veel knuffels en ‘’kom eens hier.’’

Ook prioriteiten stellen is één van haar specialiteiten. ‘’Ja, maar Britt, ik kan wel gaan opruimen maar ik kan ook naar Meneer Huppeldepup toe gaan om een zelfgebakken kruidkoek af te geven en dan is hij zo blij.’’ Ja, dat is ook zo mam. Ze kiest altijd voor het leven in plaats van al deze dingen die we denken te moeten. Op het aanrecht kan een kleine bom ontploft zijn maar als de zon schijnt, zit ze buiten met een boek. Punt.

Ze werkt met wat er is en maakt daar dan stiekem iets heel moois van. Want als ze ergens haar zinnen op heeft gezet, dan krijgt ze het. Ze werkte 70 uur in de week om in onze Villa Kakelbont te kunnen blijven wonen. Een oud groot huis met een enorme tuin, zwembad en veel te veel spulletjes. Ze heeft zelfs een keer een rekeningafschrift opgegeten toen mijn vader rondjes bleef rennen om het zwembad om haar te pakken te krijgen. ‘’Ik had vroeger helemaal niks en nu heb ik dat ingehaald.’’ Ja, zo simpel kan het zijn. Ze heeft al zoveel angsten overwonnen, dat ze sommige maar even laat voor wat ze zijn.

Maar waar ik haar het meest dankbaar voor ben, is dat we gewoon vrij mochten zijn. Ik hoefde niet op een bepaalde tijd thuis te zijn of mijn kamer op te ruimen. Ze deed gewoon nooit zo moeilijk. We waren vrij om boomhutten te bouwen, onze eigen fouten te maken en het was niet erg als onze kleren vies werden. En door deze vrijheid,  konden we precies worden wie we moesten worden; helemaal onszelf. 

Happy Mother’s Day mamsel, ik ben blij dat je er bent! 

X Britt 

Soms groeit wat je aandacht geeft juist niet




Wat je aandacht geeft groeit. Natuurwetten, ze werken (bijna) altijd. Om die reden volg ik bijvoorbeeld ook geen nieuws. De constante focus op negativiteit en angst, nee, bedankt. Ik voel me door de media soms net zo’n gans die iets in z’n strot krijgt geduwd. Of ik het nu wil of niet, of het nu mishandeling is ja of nee. Ik denk als we onszelf net zo vaak zouden checken als Nu.nl, dat het allemaal een stuk gezelliger zou zijn. 

Maar ik heb het idee dat deze natuurwet niet altijd werkt. Er zijn namelijk best veel dingen die we het liefste onder het tapijt schuiven. Alles om maar niet de confrontatie aan te gaan met de wegen die lastiger te bewandelen zijn. Grenzen worden overschreden, pijntjes worden gedempt met een pilletje en onze waarden worden aan de kant gezet om onze verlangens op de korte termijn te gehoorzamen. 

Het ding is met wegstoppen, het komt op een andere manier terug. Het wordt misschien wat stiller aan de oppervlakte (logisch als er constant iemand voor de deur staat maar er nooit open wordt gedaan), maar vanbinnen zit het er nog wel. Het borrelt, het gaat zich op andere manieren uiten, zodat je wel moet stoppen. Soms lijk je er letterlijk ziek van te worden of je krijgt iets anders waardoor je picture perfect kaartenhuisje in elkaar stort. 

Het magische van alles is, dat als je wat licht durft te schijnen op deze donkere plekken in jezelf, dat het ineens verzacht. Als het gehoord wordt, is het ineens draaglijker. Je voelt dat het iets is wat liefde nodig heeft, maar wat eigenlijk helemaal niet zo angstaanjagend is. Het wilde je gewoon even wat vertellen en je even aan je koers helpen herinneren. Als het er mag zijn, wordt het ineens een voedingsbodem waar zaadjes kunnen worden geplant. 

En dan, is het weer tijd voor die mooie natuurwet om zijn werk te gaan doen.

X Britt